ਈਮਾਨਦਾਰ ਜਿੰਦਗੀ

ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਰੁਖ ਵਡਣ ਵਾਸਤੇ ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਰਖਿਆ !
ਕਿਹਾ ਕੇ ਜੇ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਮਿਲਣਗੇ !
ਨਵੀਂ ਨਕੋਰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ 18 ਰੁਖ ਵੱਡ ਲਿਆਇਆ !
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਜੋਰ ਲਾਇਆ ਪਰ ਸਿਰਫ 15 ਰੁਖ ਹੀ ਵਢੇ ਗਏ !
ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਸੁਵੇਰੇ ਸੁਵੇਰੇ ਉਠਿਆ ਪਰ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਵਢੇ ਰੁਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 10 ਤੋਂ ਨਾ ਟੱਪ
ਸਕੀ !
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਪ ਹੀ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ..
ਕਹਿੰਦਾ …..”ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ..ਮਿਹਨਤ ਦਿਨੋੰ ਦਿਨ ਜਿਆਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਪਰ
ਨਤੀਜਾ ਦਿਨੋੰ -ਦਿਨ ਮਾੜਾ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ”!
ਠੇਕੇਦਾਰ ਪੁਛਦਾ …”ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋ ਗੇ ਰੁਖ ਵਡਦਿਆਂ ਕੁਹਾੜੀ ਤਿਖੀ ਕੀਤੀ ਆ ਇੱਕ ਵਾਰੀ
ਵੀ ..? “
ਕਹਿੰਦਾ .. ਨਹੀਂ .. ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਐਸਾ ਜ੍ਨੂਨ .. ਕੇ ਖਿਆਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ
ਕੇ “ਕੁਹਾੜੀ” ਤਿਖੀ ਕਰਨੀ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ! “
ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੀ ਬੰਦਾ ਅਕਸਰ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਉਲਾਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ..!
ਕੇ ਏਨੇ ਪਾਪੜ ਵੇਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਘਰ ਵਿਚ ਬਰਕਤ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ..
ਵੇਹੜੇ ਵਿਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਖੰਬ ਲਾ ਕਿਧਰੇ ਉੱਡ ਗਈ …
ਦੁਖਾਂ ਨੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ..ਔਲਾਦ ਕੁਰਾਹੇ ਪੈ ਗਈ ..
ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾੜੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਦੀ ਭਠੀ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ …
ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਰੱਬਾ ਕੀ ਕਰਾਂ ?”
ਉਪਰੋਂ ਆਵਾਜ ਆਉਂਦੀ ..” ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਤਿਖੀ ਕਰ ..!”
ਬੰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ … ਓਹ ਕਿੱਦਾਂ ਰੱਬਾ ?
ਫੇਰ ਆਵਾਜ ਆਉਂਦੀ …
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅੰਨੀ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਵਿਚੋਂ ਰੱਬ ਦੀ ਬੰਦਗੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਸਤੇ ਸਮਾਂ ਕਢ ..
ਓਹਨਾ ਨਾਲ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰ…
ਬਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਚਾ ਤੇ ਬਜੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਜੁਰਗ ਬਣ ਕੇ ਦੇਖ …
ਈਮਾਨਦਾਰ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪੱਲਾ ਫੜ ਦਸਵੰਦ ਕੱਡ..
ਤੇਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਆਪਨੇ ਆਪ ਤਿਖੀ ਹੋ ਜਾਊ ………….

ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂਦਾ

ਬਲਿਹਾਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਵਸਿਆ ॥ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਈ ਲਖਿਆ ॥
ਅੰਗ- ੪੬੯

*ਬਲਿਹਾਰੀ*- ਮੈਂ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ
*ਕੁਦਰਤਿ*- ਕੁਦਰਤ
*ਵਸਿਆ*- ਵਸ ਰਿਹਾ ਹੈ
*ਅੰਤੁ*- ਅੰਤ
*ਨ ਜਾਈ*- ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ
*ਲਖਿਆ*- ਪਤਾ ਕੀਤਾ


*ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਤੋਂ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।*

——–

ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਰਾ ਛੋਟਾ ਪੱਤਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਮਰ ਜਾਏ।
ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਕਸੀਜਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਕਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈੱਡ ‘ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਕਸੀਜਨ ਦੇ ਸਿਲੰਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ ਸੀ। ਇਹ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਬਨਸਪਤੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਸੀਂ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿਵਸ ਵਜੋਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾ ਸਕੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਹਾਂ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਜੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ *’ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ’*, ਇੱਕ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਜੋਂ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਘਰ ਵਜੋਂ ਛੱਡਣਾ ਪਏਗਾ। ਇਹ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਧਰਮ, ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖੀਏ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੂੜਾ-ਕਰਕਟ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਾ ਬਣੀਏ ਜੋ ਵਾਇਰਸ ਅਤੇ ਬੈਕਟਰੀਆ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਓ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਰਸੇ ਵਜੋਂ ਲਗਾਈਏ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਆਓ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।

ਚਲੋ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੀਏ ਕਿ *”ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਪਵੇਗਾ ?”* ਹਰ ਜਾਗਦੀ ਸੋਚ ਅਰਬਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਉਸਾਰੂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ। ਜੋ ਇਸ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਰੱਬ ਹੈ।

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ



*ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ॥*
ਅੰਗ- ੨੬੩

*ਪ੍ਰਭ*- ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ
*ਸਿਮਰਹਿ*- ਜੋ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ
*ਪਰਉਪਕਾਰੀ*- ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਹਨ


*ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।*

——–

*ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਭੈਣ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।*

“ਕੋਵਿਡ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਇਆ।

ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ “ਚਾਨਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਵੋ, ਪਰ ਏਥੇ ਇਕ ਹੋਰ ਤੱਥ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਵੋਗੇ!

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬੱਦਲਵਾਈ ਅਤੇ ਬਰਸਾਤੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?



ਇਹ ਇਕ ਦਿਲਚਸਪ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਹੈ ਨਾ?

ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਸੱਚੀ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ?

ਖੈਰ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ!
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ,

ਉਹ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ।

ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੈ।
ਆਓ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਲਾਗੂ ਕਰੀਏ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁੰਦਰ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੇਖੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤ ਕੋਲ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ।

ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਦਾਸ ਦਿਨਾਂ ‘ਤੇ ਮੈਂ “ਸੂਰਜਮੁੱਖੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਗੁਣ” ਰੱਖਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
*ਖ਼ਾਸਕਰ ਕੋਰੋਨਾ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ*
ਚੰਗਿਆਈ ਫੈਲਾਓ … ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਏਗੀ …

ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੋ … ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਓ ….

ਲੋਭ


ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਤਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਲੀ-ਭਾਂਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੋਭ ਹੈ। ਉਹ ਤੰਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਸੁਰਾਹੀ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਕੁ ਅਨਾਜ (ਛੋਲੇ ਜਾਂ ਮਕੱਈ ਦੇ ਭੁੱਜੇ ਦਾਣੇ) ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਕੁ ਬਾਹਰ ਖਿਲਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਂਦਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਪਏ ਦਾਣੇ ਖਾਂਦਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਸੁਰਾਹੀ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ… ਦਾਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਭਰੀ ਮੁੱਠੀ ਸੁਰਾਹੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ…ਦਾਣੇ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬੰਦ ਮੁੱਠੀ ਸੁਰਾਹੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ… ਤੇ ਬੱਸ ਏਨੇ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗੱਲ ਰੱਸੀ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਘਰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤਮਾਸ਼ਾ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਨੱਚਦਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਚਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੇ ਥੋੜੀ ਖਾ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ.. ਲੋਭ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ… ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਗੁਲਾਮ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਪਾਵਨ ਫੁਰਮਾਨ ਹੈ,
ਮਰਕਟ ਮੁਸਟੀ ਅਨਾਜ ਕੀ ਮਨ ਬਉਰਾ ਰੇ ਲੀਨੀ ਹਾਥੁ ਪਸਾਰਿ॥
ਛੂਟਨ ਕੋ ਸਹਸਾ ਪਰਿਆ ਮਨ ਬਉਰਾ ਰੇ ਨਾਚਿਓ ਘਰ ਘਰ ਬਾਰਿ॥
(ਜੇ ਇਸ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਲੁੱਟ ਖਸੁੱਟ, ਕੱਟੇ ਗਏ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਤੇ ਹੁਣ ਆਕਸੀਜਨ ਲਈ ਤੜਫਦੇ ਲਾਚਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦਸ਼ਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਵੇਖੀਏ ਤਾਂ)

ਡਾ;ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਉਦੋਕੇ

ਨੀਅਤ

ਨੀਅਤ ਠੀਕ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ

ਅਠਾਰਾਂ ਕੂ ਸਾਲ ਦਾ ਉਹ ਮੁੰਡਾ..

ਢਾਬੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕੂ ਹਟਵਾਂ ਚੁੱਪ-ਚੁਪੀਤੇ ਗਜਰੇਲਾ ਵੇਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ..ਸਾਈਕਲ ਤੇ ਰੱਖੀ ਟੋਕਰੀ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ..!

ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਇਥੇ ਗਜਰੇਲੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਗ੍ਰਾਹਕੀ ਘਟ ਗਈ..

ਲੋਕ ਰੋਟੀ ਤੇ ਸਾਡੇ ਢਾਬੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਪਰ ਗਜਰੇਲਾ ਖਾਣ ਉਚੇਚਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਅੱਪੜ ਜਾਂਦੇ..!

ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀ..
“ਮਾਏ” ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਅੱਧੀ ਉਮਰ ਦਾ ਜਵਾਕ ਜਿਹਾ ਮੈਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾ ਗਿਆ..ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਤਜੁਰਬਾ ਮਿੱਟੀ ਕਰ ਗਿਆ!

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁੰਡੇ ਭੇਜੇ..ਦਬਕਾ ਮਰਵਾਇਆ ਜੇ ਮੁੜ ਇਥੇ ਦਿਸਿਆ ਤਾਂ ਲੱਤਾਂ ਤੁੜਵਾ ਦੇਣੀਆਂ..ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖ ਸਾਈਕਲ ਹੀ ਚੁਕਵਾ ਦੇਣਾ!

ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ..
ਫੇਰ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਹਟਵਾਂ ਖਲੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ..ਪਰ ਮੇਰੀ ਗ੍ਰਾਹਕੀ ਨਾ ਵਧੀ..ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਦਵਾਲੇ ਲੱਗਦੀ ਭੀੜ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਗਈ!

ਰੋਜ ਮੁੰਡਾ ਭੇਜ ਪਤਾ ਕਰਦਾ ਉਹ ਆਇਆ ਕੇ ਨਹੀਂ..ਮਨ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਡਰ ਸੀ ਕੇ ਈਰਖਾ..ਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਦੋਵੇਂ!

ਕਈ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਸਾਲੇ ਦਾ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ..
ਅੱਜ ਸਾਈਕਲ ਤੇ ਵੇਚਦਾ ਏ ਜੇ ਕੱਲ ਨੂੰ ਢਾਬਾ ਖੋਲ ਬਰੋਬਰ ਦੀ ਧਿਰ ਬਣ ਬੈਠਾ ਫੇਰ ਕੀ ਬਣੂੰ..ਪਾਠ ਵਿਚ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾ ਲੱਗਦਾ!

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕੇ ਉਹ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਆਇਆ..ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ..
ਦਿਲ ਨੂੰ ਠੰਡ ਜਿਹੀ ਪਈ..ਸ਼ੁਕਰ ਏ ਨੱਸ ਗਿਆ ਹੋਣਾ..ਰੱਬ ਕਰੇ ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਆਵੇ..ਪਾਠ ਨੇ ਵੀ ਅਸਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ!

ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੈਰ ਕਰਦਿਆਂ ਨਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਾ ਮਿਲ ਗਿਆ..
ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਪੱਥਰ ਜਿਹੇ ਚੁੱਕ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰ ਸੁੱਟੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ..ਕੋਲ ਗਿਆ..ਹੁੱਝ ਮਾਰੀ “ਓਏ ਹੁਣ ਨੀ ਆਉਂਦਾ ਗਜਰੇਲਾ ਵੇਚਣ..”

ਧਿਆਨ ਉਤਾਂਹ ਚੁੱਕਿਆ..ਬੁਰੀ ਹਾਲਤ..ਲੱਗਦਾ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਨਹਾਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ..ਅੱਖੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਹੰਜੂ..!

ਹੱਥ ਜੁੜ ਗਏ..ਅਖ਼ੇ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਸਬ ਕੁਝ ਲੁੱਟ ਲਿਆ..ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਬਾਕੀ ਸੀ..ਨਾਲੇ ਬਾਪ ਵੀ ਢਿੱਲਾ..ਉਸਨੇ ਸਾਈਕਲ ਰੱਖ ਲਿਆ..ਅਖ਼ੇ ਹਿਸਾਬ ਕਰ ਮਗਰੋਂ ਮਿਲੂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ..ਰੋਟੀ ਦੇ ਵੀ ਲਾਲੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ..ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਭੈਣ ਭਾਈ..ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾ..ਨਹਿਰ ਵਿਚ ਛਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ..ਬਾਕੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਬਣੂੰ..”
ਮਗਰੋਂ ਉਸਤੋਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ!
ਮੇਰੇ ਕਾਲਜੇ ਦਾ ਰੁੱਗ ਭਰਿਆ ਗਿਆ..ਸੁੰਨ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ..ਇਹ ਮੈਥੋਂ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ..ਗਰੀਬ ਮਾਰ ਹੋ ਗਈ..ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੜੀ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਵੀ ਲਾਹਨਤਾਂ ਪਾਉਂਦੀ ਲੱਗੀ!

ਅੱਜ ਪੂਰੇ ਦੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ..
ਮੇਰੇ ਢਾਬੇ ਤੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਨੂੰ..ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਬੋਝ ਘਟ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਵੱਧ ਗਿਆ..ਸਾਰੀਆਂ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਓਸੇ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ..!

ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕਈ ਵਾਰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਜਰੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ..
ਬਾਪੂ ਜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ..ਆਖਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ..ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਰੱਬ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਏ..ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਬਾਲਟੀ ਭਰਿਆ ਕਦੀ ਨੀ ਘਟਦਾ..ਸਗੋਂ ਵਧਦਾ ਈ ਏ..ਸਿਰਫ ਨੀਅਤ ਠੀਕ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ!

ਪਰ ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਵਲਵਲੇ..ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਓਂ ਮੱਤ ਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ..!

ਅਸਲ ਭਾਰ

ਰੂਸ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕੇ ਜੇ ਵੱਡਾ ਬਣਨਾ ਏ ਤਾਂ ਸਾਇਬੇਰੀਆਂ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਫਾਰਮ ਖਰੀਦ..ਜਮੀਨ ਕਾਫੀ ਸਸਤੀ ਏ..!
ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵੇਚ ਵੱਟ ਓਥੇ ਅੱਪੜ ਗਿਆ..
ਦਲਾਲ ਨੇ ਖਰੀਦੋ ਫਰੋਖਤ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਮਝਾਈ..
ਆਖਣ ਲੱਗਾ “ਕੱਲ ਸੁਵੇਰੇ ਸਵਖਤੇ ਤੋਂ ਦੌੜ ਕੇ ਜਿੰਨੀ ਜਮੀਨ ਵੀ ਗਾਹ ਸਕਦਾ ਏ ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਊ..ਪਰ ਸ਼ਰਤ ਏ ਕੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਥੋਂ ਦੌੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਐਨ ਓਥੇ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜਨਾ ਪੈਣਾ!
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਰੋਟੀ ਪਾਣੀ ਪੱਲੇ ਬੰਨ ਦੌੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ..
ਜਿੰਨਾ ਅੱਗੇ ਜਾਈ ਜਾਵੇ ਉੱਨੀ ਹੀ ਹੋਰ ਉਪਜਾਊ ਜਮੀਨ ਦਿਸਦੀ ਜਾਵੇ..
ਹੋਰ ਜਮੀਨ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ..ਰੋਟੀ ਵਾਲਾ ਡੱਬਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਬੋਤਲ ਵੀ ਇਹ ਸੋਚ ਸਿੱਟ ਦਿੱਤੀ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਵੀ ਦੌੜਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਰਿਹਾ ਏ..!
ਅਖੀਰ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਪਿਆਸ ਸਤਾਉਣ ਲੱਗੀ..ਪਰ ਖਾਵੇ ਪੀਵੇ ਕੀ..ਕੋਲ ਰੋਟੀ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ..
ਉੱਤੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ..
ਅਖੀਰ ਮੰਜਿਲ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕਦਮ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਮੁੱਕ ਗਈ..
ਨਾ ਮਾਇਆ ਮਿਲ਼ੀ ਨਾ ਰਾਮ..!
ਬਟਾਲੇ ਇੱਕ ਜਾਣਕਾਰ ਦੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਸਾਰੀ ਜਮੀਨ ਇੱਕ ਸ਼ੇੱਲਰ ਤੇ ਆੜ੍ਹਤ ਵੀ ਸੀ..!
ਇੱਕ ਰਾਤ ਰੇਲਵੇ ਦੀ ਜਮੀਨ ਤੇ ਆਂਡਿਆਂ ਦਾ ਸਟਾਲ ਖੋਹਲ ਸੁਵੇਰੇ ਕੋਰਟ ਵਿਚੋਂ ਸਟੇ ਲੈ ਲਿਆ..!
ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕੇ ਭੱਜ ਦੌੜ ਵਾਲੀ ਇਸ ਭੱਠੀ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਵਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝੋਕੀ ਜਾਣਾ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਹੀਂ..
ਪਰ ਹੋਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਨੇ ਐਸੀ ਮੱਤ ਮਾਰੀ ਕੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਸੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਸਕੂਟਰ ਟਾਹਲੀ ਵਿਚ ਜਾ ਵੱਜਾ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਥੇ ਧਰਿਆ ਧਰਾਇਆ ਰਹਿ ਗਿਆ!
ਦੋਸਤੋ ਤਰੱਕੀ ਕਰਨੀ ਹਰੇਕ ਦਾ ਹੱਕ ਏ..
ਪਰ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦਾ ਚੈਨ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਤਹਿ ਕੀਤਾ ਰਸਤਾ ਅਖੀਰ ਕਬਰਾਂ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਮੁੱਕਦਾ ਏ..ਫੇਰ ਆਪ ਮੋਏ ਜੱਗ ਪਰਲੋ..!
ਕੁਝ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਤੇ ਢਿੱਡੋਂ ਜੰਮੇ ਵੀ ਭੋਗ ਪਾਉਣੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਨੇ..
ਤੀਜੀ ਪੀੜੀ ਮਗਰੋਂ ਜਮੀਨ ਦੀਆਂ ਫਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਾਮ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ!
ਦੱਸਦੇ ਇੱਕ ਧੰਨਵਾਨ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਨੇ ਮੁਨਸ਼ੀ ਕੋਲ ਸੱਦ ਲਿਆ..
ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਲਗਾ ਕੇ ਦੱਸ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨੀ ਕੂ ਦੌਲਤ ਏ..?
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਹਿ ਕੇ ਖਾ ਪੀ ਲੈਣਗੀਆਂ ਪਰ ਅੱਠਵੀਂ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਥੋੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆ ਸਕਦੀ ਏ!
ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ..
ਦਿਨੇ ਰਾਤ ਬੱਸ ਅੱਠਵੀਂ ਪੀੜੀ ਦਾ ਫਿਕਰ ਖਾਈ ਜਾਵੇ..
ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ..ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਊ..ਆਹ ਅੱਧਾ ਕਿੱਲੋ ਆਟਾ ਜਿਹੜੀ ਬੁਢੀ ਉਸ ਨੁੱਕਰ ਵਾਲੇ ਘਰ ਕੱਪੜੇ ਸਿਉਂਦੀ ਏ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਆਵੋ..ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ!
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬੁਢੀ ਦੇ ਦਵਾਰ ਆਟੇ ਵਾਲੀ ਪੋਟਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਕੇ ਮਾਤਾ ਰੋਟੀਆਂ ਪਕਾ ਲਵੀਂ..!
ਅੱਗੋਂ ਆਹਂਦੀ..ਵੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਵੇਰੇ ਖਾਦੀ ਸੀ..ਦੁਪਹਿਰ ਜੋਗੀ ਬਣੀ ਪਈ ਏ..ਤੇ ਆਥਣ ਵੇਲੇ ਜੋਗਾ ਆਟਾ ਬਥੇਰਾ..!
ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਕੇ ਤਾਂ ਵੀ ਰੱਖ ਲੈ..ਕੱਲ ਨੂੰ ਫੇਰ ਕੰਮ ਆਵੇਗਾ..!
ਅੱਗੋਂ ਆਂਹਦੀ “ਵੇ ਪੁੱਤ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਏ ਜਿਸਨੇ ਅੱਜ ਦਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਕੀਤਾ..ਕੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸਵਾਊ..ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਆਟਾ..”
ਪੋਟਲੀ ਉਂਝ ਦੀ ਉਂਝ ਹੀ ਮੋੜ ਲਿਆਂਧੀ ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੱਲ ਹੋ ਗਈ..!
ਦੋਸਤੋ ਅਕਸਰ ਹੀ ਕਿੰਨੇ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਅੱਠਵੀਂ ਪੀੜੀ ਦੇ ਫਿਕਰ ਵਿਚ ਬੱਸ ਦਿਨੇ ਰਾਤ ਨੱਸੀ ਤੁਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ..ਬਿਨਾ ਰੁਕਿਆ..ਲਗਾਤਾਰ..!
ਇਸ ਗੇੜ ਵਿਚੋਂ ਨਿੱਕਲਣਾ ਏ ਤਾਂ ਕੱਪੜੇ ਸਿਉਂਦੀ ਮਾਈ ਵਾਲਾ ਸੰਕਲਪ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਉਣਾ ਪੈਣਾ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਪੱਥਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਜੰਤੂ ਵਾਸਤੇ ਅੰਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ..ਭਲਾ ਸਾਨੂੰ ਭੁਖਿਆਂ ਕਿਓਂ ਰੱਖੂ..!
ਜਿੰਦਗੀ ਆਪ ਤੇ ਹੌਲੀ ਫੁੱਲ ਏ..ਅਸਲ ਭਾਰ ਤੇ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਸੱਧਰਾਂ ਦਾ ਹੀ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਏ!

ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ

ਸੁਖੀਏ ਕਉ ਪੇਖੈ ਸਭ ਸੁਖੀਆ ਰੋਗੀ ਕੈ ਭਾਣੈ ਸਭ ਰੋਗੀ ॥
ਅੰਗ- ੬੧੦

ਸੁਖੀਏ– ਸੁਖੀ
ਪੇਖੈ– ਦਿਖਦਾ ਹੈ
ਸਭ– ਸਾਰੇ
ਰੋਗੀ– ਰੋਗੀ
ਭਾਣੈ– ਅਨੁਸਾਰ

ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਹੈ।


ਰਾਬਰਟ ਬ੍ਰਾੱਲਟ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਬਣ ਆਵੇਗਾ।”

ਇਸ ‘ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਦੁਖੀ ਹੋਵੋ ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸੁਭਾਵਕ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ ।”

ਸੁਖੀਏ ਕਉ ਪੇਖੈ ਸਭ ਸੁਖੀਆ – ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ, “ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ।”

ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਤਰਾਅ ਚੜਾਅ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸੁਖੀਏ ਕਉ ਪੇਖੈ ਸਭ ਸੁਖੀਆ…. ਇਥੇ ਪੇਖੈ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਵੇਖਣਾ’। ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਮੌਜੂਦਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।

ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ “ਖੁਸ਼ ਰਹੋ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਬਣ ਆਵੇਗਾ” ਕਹਾਵਤ ਪਸੰਦ ਹੈ।

ਹਾਲਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਈ ਢੰਗ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਚੰਗੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਮਾੜੇ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਧਾਰਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼, ਵਧੇਰੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਬਣੋ।

ਹੋਲਾ ਮਹੱਲਾ

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:- ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?
ਉੱਤਰ:-ਹੋਲੇ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ
ਅਤੇ ਮਹੱਲੇ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ..

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:-ਹੋਲਾ ਮਹੱਲਾ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ?
ਉੱਤਰ:- ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਭਾਰਤੀ ਖਲਕਤ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਜਾਬਰ ਤੇ ਜਾਲਮ ਹਾਕਮਾਂ ਖਿਲਾਫ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਕੌਮ ‘ਚ ਜੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਲੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ 1701 ਈ: ‘ਚ ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਲਸਾਈ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਨਸੂਈ ਦਲਾਂ ‘ਚ ਸਾਸ਼ਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜੰਗੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:- ਹੋਲਾ-ਮਹੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ?
ਉੱਤਰ:-ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਖ਼ਾਲਸੇ ਨੂੰ ਯੁੱਧ-ਵਿੱਦਿਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਬੀਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸੂਰਮਤਾਈ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਮਹੱਲਾ ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਮਸਨੂਈ ਲੜਾਈ ਹੈ, ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਘੋੜ-ਸਵਾਰ ਸ਼ਸਤਰਧਾਰੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਦਲ ਬਣਾ ਕੇ ਇਕ ਖਾਸ ਹਮਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪ ਇਸ ਮਸਨੂਈ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜਾ ਦਲ ਜੇਤੂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੀਵਾਨ ਵਿਚ ਸਿਰੋਪਾਓ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਤੇ ਗਤਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਇਸ ਮੌਕੇ ਦੀਵਾਨ ਸਜਦੇ, ਕਥਾ ਕੀਰਤਨ ਹੁੰਦਾ, ਬੀਰਰਸੀ ਵਾਰਾਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜੀ ਕਵਾਇਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿਚ ਖੁਦ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਾਉਂਦੇ।

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:- ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ਨੂੰ ਅਰੰਭ ਕਰਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਨਿਕਲਿਆ?
ਉੱਤਰ:- ਸ੍ਰੀ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਹੋਲਾ ਮਹੱਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਜੰਗਜ਼ੂ ਤਿਉਹਾਰ ‘ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਮਸਨੂਈ ਲੜਾਈਆਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨੋਬਲ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਲੋਕ ਕਾਇਰਤਾ ਭਰੇ ਮਾਹੌਲ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਸ ਉਤਸਵ ਵਿਚ ਧੜਾ-ਧੜ ਬੜੇ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਜ ਧਜ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।

ਧੰਨਵਾਦ

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਛਤੀਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਹਿ ॥ ਤਿਸੁ ਠਾਕੁਰ ਕਉ ਰਖੁ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
ਅੰਗ- ੨੬੯

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ– ਜਿਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ
ਛਤੀਹ– 36, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ– ਪਕਵਾਨ
ਖਾਹਿ– ਖਾਂਦੇ ਹੋ
ਠਾਕੁਰ– ਪ੍ਰਭੂ
ਰਖੁ– ਰੱਖੋ
ਮਾਹਿ– ਅੰਦਰ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ।


ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਅਸੀਂ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਬੁੜਬੁੜ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਗਾਇਬ ਹੈ।

ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਠੀਕ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੇ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਲਾਈਟ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਬਾਹਰ ਮੱਛਰ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸਨ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਮੀ ਇੱਕ ਕਾਤਲ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।

ਬਸ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕਦੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣੇ।
ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਿਜਲੀ ਕੱਟਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ।

ਕੀ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ?

ਕੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਦਿਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਬਰਕਤ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ?

ਸਾਡੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ, ਦੋਸਤ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਸੂਚੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ ।

ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ‘ਪ੍ਰਸਾਦ’ ਜਾਂ ‘ਅਸੀਸਾਂ’ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਅਸ਼ਟਪਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਮਾਂ ਕੱਢੀਏ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅਸ਼ਟਪਦੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੀਏ ਅਤੇ ਹਰ ਅਣਜਾਣ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦੀ ਬਣੀਏ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਸੀਸਾਂ ਇਸ ਅਸ਼ਟਪਦੀ ਵਿੱਚ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੜ੍ਹੋ।

ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸ ਮਿਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ।

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ

ਉਰਝੀ ਤਾਣੀ ਕਿਛੁ ਨ ਬਸਾਇ ॥
ਅੰਗ- ੧੩੩੦

ਉਰਝੀ– ਉਲਝੀ ਹੋਈ
ਤਾਣੀ– ਡੋਰ
ਕਿਛੁ ਨ ਬਸਾਇ– ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ।


ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਸਾਰੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਬਸ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ…

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮਯਾਬ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਦਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਦੇਖ ਕੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਕਈ ਵਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਪਰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ ਪਏਗੀ।

ਤੁਸੀਂ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਰਾਤ ਲੰਬੀ ਭਾਵੇਂ ਹੋਵੇ ਪਰ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਰੱਬ ਦੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਹਨ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਓਨੇ ਮਾੜ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਹਿਲੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।